Przebieg odry

0 comments
Przebieg odry

Odra zaliczana jest do chorób, które występują przede wszystkim u dzieci. Wirus rozprzestrzenia się głównie drogą kropelkową. Cechą charakterystyczną tej choroby jest występowanie trzech faz rozwoju.

Początkowo u chorego występuje podwyższona temperatura ciała, zapalenie spojówek, ogólne osłabienie. Jednym z częstszych objawów jest również światłowstręt. Faza ta może trwać nawet kilkanaście dni. Następnie pojawia się wysypka. Początkowo zlokalizowana jest w niewidocznych miejscach, jak np. za uszami. Szybko jednak rozprzestrzenia się na twarz, tułów i kończyny. Ponadto na języku i migdałkach chorego może znajdować się nalot. W ostatniej fazie choroby można zaobserwować stopniowe zdrowienie. Wysypka zaczyna blednąć, obniża się również temperatura ciała.

Dziecko na czas choroby powinno unikać nadmiernego wysiłku fizycznego. Wskazany jest odpoczynek w domu. Choremu można podawać leki przeciwgorączkowe oraz przeciwbólowe. Do powikłań odry zalicza się zapalenie płuc i krtani bądź zapalenie ucha środkowego. Chorobie można łatwo zapobiegać dzięki szczepieniom ochronnym. Szczepienia zalecane są już w przypadku niemowlaków.


U kogo rozwija się półpasiec?

0 comments
U kogo rozwija się półpasiec?

Jedną z typowych chorób wieku dziecięcego jest ospa wietrzna. Wywołują ją wirusy z grupy Herpes. Po wyzdrowieniu dziecka wirus ten może pozostać uśpiony w organizmie. W przypadku np. osłabienia układu immunologicznego, wirus ten uaktywnia się i rozwija się półpasiec. Choroba ta występuje zatem wyłącznie u osób, które chorowały na ospę wietrzną. Półpasiec częściej rozwija się także u osób chorych na AIDS, niektóre nowotwory czy po transplantacjach.

Podobnie jak w przypadku ospy wietrznej, charakterystycznym objawem półpaśca jest wysypka. Zmiany skórne mają różną postać. Początkowo mogą mieć charakter pęcherzyków, a następnie strupów i nadżerek. W zaawansowanej fazie choroby mogą rozwinąć się zmiany krwotoczne. Po zagojeniu się zmian nie pozostają blizny. Do innych objawów choroby należy zaliczyć podwyższoną temperaturę ciała, ból głowy i gardła. Typowym symptomem są również bóle pochodzenia neurologicznego, które mogą się utrzymać nawet po wyzdrowieniu.

Wczesne wykrycie półpaśca umożliwia szybkie wyleczenie. Wówczas istnieje możliwość ograniczenia namnażania wirusa. W kolejnych etapach choroby stosowane jest leczenie objawowe. Choroba może spowodować powikłania. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której wirus zaatakuje oko lub ucho. Wówczas rozwija się półpasiec oczny, który powoduje m. in. owrzodzenie rogówki. Półpasiec oczny wymaga odpowiedniego leczenia, ponieważ może przyczynić się nawet do utraty wzroku.


Rumień zakaźny

0 comments
Rumień zakaźny

Rumień zakaźny zalicza się do stosunkowo niegroźnych chorób wirusowych. W szczególności dotyczy on dzieci. Parwowirus B19, który wywołuje tę chorobę, rozprzestrzenia się głównie drogą kropelkową. Cechuje się również dość dużymi możliwościami rozprzestrzeniania, dlatego bardzo łatwo można się nim zarazić.

Podstawowym objawem tej choroby jest wysypka. Początkowo rozwija się ona na twarzy. Z czasem plamki zaczynają tworzyć rumieniec. Następnie zmiany są obecne na tułowiu, ramionach, kończynach górnych. Chory nie odczuwa świądu. Dodatkowymi objawami choroby jest podwyższenie temperatury ciała, ból gardła, ogólne osłabienie. W przypadku dorosłych może wystąpić także ból głowy, nieżyt nosa bądź zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Rumień zakaźny może okazać się szczególnie niebezpieczny dla kobiet w ciąży. Dotyczy to zwłaszcza pierwszych miesięcy ciąży. Wówczas mogą rozwinąć się takie komplikacje, jak niedokrwistość, obrzęk płodu czy zapalenie mięśnia sercowego. W przypadku dzieci choroba ma łagodny przebieg. Ze względu na to, że rumień zakaźny mija samoistnie, chory nie musi stosować żadnych leków. Wskazany jest jednak odpoczynek. Chory powinien unikać nadmiernego wysiłku fizycznego. W przypadku gorączki dozwolone jest zażywanie leków przeciwgorączkowych. Jeśli pojawiło się zapalenie stawów, chory może stosować leki przeciwbólowe oraz przeciwzapalne.


Mononukleoza zakaźna

0 comments
Mononukleoza zakaźna

Mononukleoza zakaźna zalicza się do chorób wirusowych. Wywołuje ją wirus Epsteina-Barr. Najczęstszą przyczyną zakażenia jest kontakt ze śliną osoby chorej. Równie niebezpieczne mogą okazać się transfuzje krwi. W organizmie człowieka wirus osadza się w jamie nosowej, gardłowej, a także w limfocytach B.

W większości przypadków choroba przebiega całkowicie bezobjawowo. U niektórych chorych rozwijają się objawy, takie jak gorączka, ból gardła. Dolegliwości te mogą się rozwinąć nawet po kilku tygodniach od zakażenia. Chorzy często skarżą się także na uczucie ogólnego osłabienia. Jednym z częstszych objawów jest także obrzęk powiek oraz wysypka, która rozwija się w szczególności na tułowiu i kończynach.

Rozpoznanie mononukleozy odbywa się głównie na podstawie badań laboratoryjnych. Najczęściej wykonywane jest badanie krwi. O mononukleozie zakaźnej może świadczyć np. zwiększenie ilości limfocytów. Zalecane są także testy na obecność poszczególnych przeciwciał, jak np. IgG, IgM. Leczenie mononukleozy polega głównie na łagodzeniu objawów. Zazwyczaj wszelkie dolegliwości mijają samoistnie. Chorym zalecany jest przede wszystkim odpoczynek. Powikłania są bardzo rzadkie. Należy do nich m. in. zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy różne zmiany hematologiczne.


Choroba Heinego-Medina

0 comments
Choroba Heinego-Medina

Choroba Heinego-Medina znana jest również pod nazwą polio. Wywoływana jest przez wirusy, które rozpowszechniają się drogą pokarmową lub wziewną. Choroba ta jest bardzo zróżnicowana. W zależności od postaci polio, występują odmienne objawy. Bardzo często choroba przebiega całkowicie bezobjawowo. W przypadku zakażenia poronnego do najczęstszych objawów zalicza się gorączkę, biegunkę oraz ból gardła. Jeżeli polio ma postać zespołu porażennego, rozwija się porażenie mięśni, łącznie z tymi, które biorą udział w oddychaniu.

Choroba Heinego-Medina występuje przeważnie w ubogich krajach, głównie Azji oraz Afryki. Światowa Organizacja Zdrowia uznała, że w Europie nie występują przypadki polio. Eliminacja tej choroby jest możliwa dzięki obowiązkowym szczepionkom. Pierwsza dawka podawana jest noworodkom już w 3 i 4 miesiącu życia. W szczepionce tej znajdują się zabite komórki wirusa. Szczepionka aplikowana jest domięśniowo. Kolejne dawki zawierają żywego wirusa i są podawane doustnie.

Stosowanie szczepionek jest najlepszą profilaktyką przeciw polio. Warto bowiem pamiętać, że choroba powoduje trwałe kalectwo, a w niektórych przypadkach nawet śmierć. Jest to spowodowane różnymi zaburzeniami neurologicznymi, w tym porażeniami nerwów obwodowych.


Przebieg ospy wietrznej

0 comments
Przebieg ospy wietrznej

Czynnikiem etiologicznym, który odpowiada za rozwój ospy wietrznej, jest wirus Varicella-Zoster. Choroba ta cechuje się wysokim stopniem możliwości zakażania . Najczęściej rozwija się u dzieci w okresie przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Zdarza się, że chorują na nią dorośli lub noworodki.

Przed pojawieniem się charakterystycznej wysypki, najczęstszymi objawami jest gorączka, osłabienie, bóle głowy oraz obniżone samopoczucie. Następnie widoczne są zmiany skórne, które (więcej…)


Strona 1 z 212